Vision Quest

Aan al mijn relaties – Mitakuye Oyasin

Ik vertrek morgen op Vision Quest. Ik heb er veel over gehoord; misschien teveel. Ik heb een hoop verwachtingen: een heel bijzonder teken, een duidelijke richting waar ik naar toe moet, een bevestiging.. Pfff, veel ideeën, maar eigenlijk weet ik niets. Spannend. Ik moet toegeven dat ik vooral bang ben om 4 dagen en nachten geconfronteerd te worden met mezelf. Zonder eten, zonder mensen.. Ik en en de natuur; de natuur en ik..  Spannend.. 

stijn onderweg

Missie

Alles op aarde heeft een Doel,

Iedereen heeft een Missie.

Ik merk de laatste tijd hoe belangrijk het is om een Missie te hebben in het leven. Iets waarvoor je gaat, iets wat het leven zin heeft. Ik bots van oudsher met het feit dat ik dat doel buiten mezelf ‘moet’ plaatsen. Ik heb de neiging het in mezelf te plaatsen. Met als gevolg dat ik ter plaatste trappel.

Comfortzone

De magie gebeurt buiten de comfortzone. Dat heb ik intussen geleerd. Het blijft wel lastig natuurlijk. Ik heb de neiging – nu, voor ik vertrek – net meer in de zetel te liggen en filmpjes te kijken, net meer te eten.. meer comfort. Nog een beetje genieten en vasthouden aan de luxe, aan het ego..  Ja, ik ben bang..

Moed

Ik bid en vraag steun om voldoende moed te hebben om buiten de grenzen van mijn comfortzone te blijven staan. Om buiten de vastgeroeste patronen van mijn ego te  – dansen. Mezelf eens stevig wakker schudden en terug op het spoor te zetten. Niet dat ik ontspoord ben. Maar ik kan wel meer focus en meer daadkracht gebruiken.

Pilamaya

Dank je

 

Advertenties

Medicinewalk

Tijdens Nieuwe Maan, Maandag 8 Juli 2013, van zonsondergang 22.22 uur tot zonsopgang 5.30 uur

Een nieuw begin

De tocht begon aan de Grote Plataan, aan de Smedepoort in Brugge. Na lange en verre reizen ontdekte ik dat er – zelfs in Brugge – Grote Bomen staan. Na die ontdekking bezocht ik elke dag, een jaar lang die boom en maakte ik een wandeling aan de vesten. Het was mijn eerste stap naar thuiskomen na een lange, lange reis op Turtle Island.

Grote Toren

Veel oude herinnering aan de verschillende poorten rond de stad.. nostalgie. De grote toren aan de Katlijnepoort had ik nog nooit van zo dichtbij bewonderd. Mannen hebben die steen voor steen opgebouwd, zo hoog, zo groot, zoveel doorzetting. Ik verlang om mijn toren te bouwen. Ik sla die stap vaak over. Ik zie de dualiteit, de illusie en breek hem af voor dat de eerste steen gelegd is. Dit is aan het veranderen. Daarvoor ga ik op Quest.

Wanhoop

De verdoken ingang van het CAW crisis opvang.. Moeilijk moment. Ik stond er met een zwangere Magdalena, radeloos.. Het staat symbool voor wanhoop.. Ik kon het verdriet voelen..

Panta Rhei

Ik volg het water van begin tot einde.. De stroom, ik wil vaker en dieper contact met de stroom van het leven. Ik ben bereid mijn Hart te volgen en risico te nemen. Dat is de enige weg met de stroom mee… Dat is mijn weg!

Offer

Ik wandel oostwaarts; een nieuw begin, de Damse vaart af.. meer recht water, duidelijk pad.. niet te verdwalen. De stad wordt kleiner, de duisternis groter. Ik voel me sterk. Ik offer de pijn van mijn benen. Ik herinner me de vuurdans van de mannengroep; het moment dat ik besliste de berg op te gaan. De beweging vanuit mezelf laten komen en met vuur kiezen om door de pijn heen te stappen… op eigen benen!

Contact met mijn roots

Ik hoor vogels, veel vogels. Veel kleine met heerlijk geluid. Een paar hele grote!  Ik rust af en toe op een bankje, wat heerlijk. Ik passeer Damme, de Siphon met wegwijzers naar Moerkerke en naar Hoeke. Moerkerke waar mijn moeder geboren is.. Hoeke waar mijn vader geboren is. Ik maak contact. Ik maak contact met mijn roots.. Ik zing urenlang een danklied.. ook voor de pijn.

Medicijn

Ik voel me in mijn element in de natuur, op m’n eentje.. Ik ken het van op reis.. Waarom doe ik het zo weinig; waarom doe ik de dingen die zo goed voor me zijn zo weinig? Dansen, natuur, wandelen en zingen..

Dialectiek van tegengestelden

De laatste kilometers van Hoeke naar Sluis waren zo zwaar en zo mooi. Stilte en toch vogeltjes. Duister en toch licht.. Pijn en toch gelukkig.. Ze zijn zowaar verenigd!

Verlaten

Uiteindelijk mijn doel bereikt Neder-land, de onder-wereld. Het was licht en er was niemand op straat. Ik liep verloren en dwaalde rond op zoek naar een lift? de bus? een bakkerij?.. Niets te vinden om half zes ‘s morgens.. Ik voelde me een zwerver, een clochard.. 

De weg was mooier dan de bestemming.  

Waar vind ik dan de moed om een Toren te bouwen?