Eenzaamheid als levenskunst

Alleen zijn verdringen

Alleen zijn is zo lastig. Alleen zijn is zo ambetant dat ik het gevoel verdring en negeer. Ik ben een meester geworden in het verdoven en verdringen van het gevoel van eenzaamheid. Eenzaam? Ik? Waar haal je het? Ik geef het zelden toe, ook aan mezelf. Enkel in ‘zwakke’ momenten, zoals nu. Het is een zinderend gevoel op de achtergrond. Ik kan het meestal daar houden door het te verdringen door films en series kijken, eten, koffie, facebook en mijn favoriet: dagdromen. Iedereen heeft zijn ‘verdovingsmiddelen’, niet? Of ben ik alleen?

Sociale consumptie

Zeker sociale media zijn fantastisch in het laten geloven dat je niet alleen bent. Je kan ervaringen met een paar klikken delen. Je kan heel efficiënt en on-demand  ‘sociaal zijn’. We blijven gekluisterd aan onze toestellen of we blijven verweest achter met dat sluimerend, ambetant gevoel..

The Innovation of Loneliness from Shimi Cohen

Eenzaamheid als levenskunst

We kunnen ook de zoektocht staken. Het alleen zijn omarmen. Eenzaamheid als hoogste levenskunst!? Is dat de weg? Ik weet het ook niet. Tevreden zijn met de situatie. Je geluk niet laten afhangen van andere mensen. De eindeloze zoektocht naar andere mensen staken. Gewoon tevreden zijn met jezelf. Kan dat? Moet dat? Hoe? Deze vrouw heeft een getuigenis, een inspirerend voorbeeld:

How To Be Alone

Durf jij eenzaamheid toe te laten of verdoof je het ook? Moet je alles uit de kast halen om je toch maar niet zo te voelen? Of gewoon toelaten en volledig accepteren? Alleenzaam zijn Begin 2015 is er een reeks over alleenzaam zijn. Een winter bezinning waar we stil staan bij onszelf en hoe we in contact komen met anderen. Klik hier voor meer info.

reeks van 5 maandagavonden

Advertenties